impulsieve-tattoo-blog

Impulsieve actie

IMPULSIEVE ACTIE

Wellicht wordt dit één van de verhalen uit een hele reeks, want ik heb er al genoeg meegemaakt en er gaan er vast nog een hoop komen: impulsieve acties

Ik zat ooit - zo'n 6 jaar geleden - eens op mijn studentenkamertje in Ede. En hoe het exact ging weet ik niet eens meer. In ieder geval viel mijn oog op een tekst, een Bijbeltekst (ik zal hier verder niet over vertellen, want dat soort verhalen plaats ik onder De wereld door Zijn filter). De tekst was als een soort van puzzelstukje voor mij. En in al mijn enthousiasme en impulsiviteit besloot ik meteen dat 'ie vereeuwigd moest worden op mijn lichaam.

En met meteen bedoel ik ook écht meteen.

Ik googlede naar een tattoo artist in Ede, vond er een, en een uur later stond het op mijn pols. Gelukkig bedacht ik mij een half uur daarvoor nog wel dat ik absoluut mijn moeder moest inlichten, want die zou flippen als ik op donderdagavond ineens met dit stukje 'sieraad' op mijn pols thuis zou komen.

Eerst doen en dan pas denken. Dat overkomt mij té vaak.
Gelukkig heb ik van deze nooit spijt gekregen!

inrichting-veranderen-blog

Inrichting veranderen: i like!

INRICHTING VERANDEREN: I LIKE!

 

Kleine kanttekening: Deze blog is geschreven op 21 augustus 2016. Naast dat dit vier jaar geleden is, was mijn leven destijds nog heel anders. Mogelijk worden er bepaalde situaties in beschreven, die niet meer actueel zijn.

Eigenlijk was het helemaal niet mijn bedoeling om nu te gaan schrijven, maar ik probeer te ontkomen aan het verslag dat ik vandaag nog af moet maken. Studieontwijkendgedrag dus dit. Weet je waar ik zo ontzettend van houd? Ik houd ontzettend van het veranderen van mijn kamer(s)! Verder houd ik overigens helemaal niet van verandering, maar als het om mijn woonkamer of slaapkamer gaat die ik zelf verander door ze anders in te richten dan vind ik dat fijn. De ene keer richt ik ‘m echt totaal anders in en een andere keer verplaats ik slechts wat accessoires. Ik koop trouwens bijna nooit wat nieuws, maar gebruik alles wat ik heb om een nieuwe ‘look’ te creëren. Vandaag heb ik – tussen het tikken van het verslag dat vandaag af moet door – een aantal meubels verplaatst en veranderd van functie (scroll iets naar onder voor een stukje woonkamer van dit moment). Een soort van bankje-achtigding dat ik gebruikte als tafeltje heb ik omgeruild met het TV-meubel dat ik al in bezit had en de kast in mijn slaapkamer die ik deels als kleding-, makeup-, sieraden- en rommelkast gebruikte heb ik verplaatst naar de woonkamer. Daar heb ik nu een chillkast van gemaakt. Een chillkast? Ja. Het is een vakkenkast, eigenlijk net te hoog als bankje, waar ik een plaid en wat kussens op gelegd heb. Dus nu is het een chillkast.

Maar hé, ik moet stoppen nu, want het verslag dat af moet schreeuwt naar me.

op-een-cactus-zitten

Op een cactus zitten

OP EEN CACTUS ZITTEN

Kleine kanttekening: Deze blog is geschreven op 9 januari 2017. Naast dat dit ruim 3,5 jaar geleden is, was mijn leven destijds nog heel anders. Bepaalde situaties die genoemd zijn, zijn dan ook niet meer actueel!

Het is maandag. Alleen met die drie woorden is er al genoeg gezegd. De wekelijkse start na het weekend, die door velen als zwaar wordt ervaren. Voor mij is maandag het staartje van het weekend; mijn enige dag in de week dat ik vrij ben. Of vrij.. beter plaats ik daar even twee hoge haakjes omheen. ‘Vrij’ dus. Vrij van mijn vaste werk, maar niet vrij van mijn bijbaan. Vrij van school, maar niet vrij van schoolwerk. Vrij om mijn eigen tijd (tot het eind van de middag) zelf in te vullen, maar er moeten wel huishoudelijke klusjes gedaan worden. Ja, ‘vrij’ dus.

Deze maandag was ook weer zo’n lekkere klaag-maandag voor mij. Er zitten een aantal deadlines van school aan te komen, waaronder een van de eerste deadlines voor het afstuderen. Dat ik vanavond moet werken bij de supermarkt – waar ik nog steeds mijn bijbaantje heb – komt mij totaal niet uit. Ik zoek daarom ook naar vervanging. Blijkbaar zijn er meerderen met deadlines, want het vinden van vervanging lukt me niet. Gelukkig is  een van de bazen die ik benaderde meewerkend, dus krijg ik – in ruil voor het werken op een ander moment – deze avond vrij. Jippie! Goed nieuws na een paar uur hard mopperend gezocht te hebben naar vervanging. De rest van de middag zet het mopperen helaas flink voort. School is in tegenstelling tot een van mijn bazen weinig meewerkend. Ik zal jullie het hele verhaal besparen, maar het komt er – naar mijn mening – op neer dat school momenteel behoorlijk aan het falen is, waar ik en mijn afstudeermaatje de dupe van zijn. Na een frustrerend gesprek met mijn afstudeermaatje, wat boze mails naar school en heel wat gescheld en gedoe verder, is mijn humeur nog verder naar beneden gezakt dan het NAP zou zijn na een hittegolf van een jaar. Man, man, man. Hetgeen waar ik de deadline voor heb wil overigens ook niet bepaald lukken. Mijn frustratie, woede en gemopper zit me dus alleen nog maar meer in de weg, want hierdoor is mijn concentratie nog verder te zoeken – en die was al zo hoog, ahum -. Alles is me nu teveel, dus dat wat ademt en leeft kan maar beter maken dat ‘ie wegkomt.

Na wat chagrijnige uitingen, start ik met koken. Met een boze blik scroll ik tijdens het koken, door de posts op Facebook en Instagram. En dan kom ik een plaatje met de volgende tekst tegen:

Met een negatieve houding maak je een moeilijk pad alleen maar moeilijker. Ook al heb je een cactus gekregen, je hoeft er nog niet op te gaan zitten.

BEMMM! Hoezo van toepassing op mijn dag van vandaag (en op vele andere dagen uit het verleden).

Deze opmerking heeft mij wel even aan het denken gezet. Ik raak vaak redelijk beïnvloed door wat ik voel en kan er dan niet al te snel uit komen (geldt gelukkig ook voor de positieve gevoelens). Vanaf nu zal ik deze tekst in m’n hoofd proberen te prenten op momenten dat de dingen niet helemaal gaan zoals ik het wil of gehoopt had. Ik wil meer gericht zijn op wat wel positief is (ondanks negatieve situaties), of minder lang en diep zinken in het negatieve.

Ik heb lang genoeg op die cactus gezeten, dus ik ga de stekels maar eens uit mijn billen weken in het heerlijke Whirlpool bad dat zich in ons huis bevindt. Later!

cactus-omdenken
detox-social-media

Detoxweek: een end en een beginning

DETOXWEEK: EEN END EN EEN BEGINNING

Social Media Detox

Vandaag (zondag 7 juni 2020) is het de eerste dag dat ik alle Social Media apps eraf heb gegooid, plus een heel aantal spelletjes. Dit deed ik vanmiddag. Al meerdere malen ging het door mijn hoofd dit eens te doen, omdat het veel van mijn tijd ‘steelt’, want dat doet het. Elke dag weer check ik meerdere malen instagram, Facebook, LinkedIn en bijna elke dag, maar zeker een aantal keren per week, speel ik een aantal spelletjes. Volgens mij vallen die spelletjes onder ‘Arcade games’. Ze zijn leuk om te spelen, waarbij je steeds weer een level verder kunt komen en waarbij je 5 levens hebt. Wanneer die levens dan op zijn (en nadat ik vaak wel een aantal levels heb kunnen halen) voel ik vaak frustratie. Als ik het zo typ dan besef ik mij pas hoe dom dit klinkt, maargoed, het is zo.  

Even terug naar het stukje dat het veel van mijn tijd ‘steelt’. Als ik namelijk aan het struinen ben op Social Media, of deze spelletjes speel, dan vliegt de tijd werkelijk waar voorbij. Misschien herkenbaar? Vaak kijk ik ondertussen ook nog TV of uitzending gemist, waardoor de uren echt voorbij vliegen, ontzettend nutteloos. Ik vind het iedere keer zo’n onzin, maar toch doe ik het iedere keer weer opnieuw. Om te zeggen dat het een verslaving is vind ik te ver gaan, maar verslavend is het wel. In die zin dat als ik de spelletjes speel, ik de drang voel om door te gaan en geen zin heb om te stoppen voor het doen van een huishoudelijk klusje, het doen van boodschappen of het lezen van een boek. Eigenlijk kan ik nog wel veel meer opnoemen wat ik niet heb gedaan doordat ik die spelletjes speelde, TV keek en Social Media afstruinde. Wat mij overigens ook opviel is dat ik – net als een klein kind – na het uren TV kijken en/of spelletjes spelen, heel passief werd en nergens zin meer in had. Ik kon mij dan niet zetten tot het verrichten van bepaalde taken of het doen van bepaalde activiteiten.

 

Tijdelijke break van Social Media, games en TV

Het leidt mij continu af van dingen die ik moet doen, of beter kan doen en daarom heb ik besloten om alle apps van mijn telefoon te verwijderen. Tijdelijk. Zo kan ik eens ervaren hoe het is om helemaal zonder te zijn. Overigens was het laatste zetje dat ik nodig had, iets uit een dienst van VIDA. Niet dat daarin werd opgeroepen om maar te stoppen met dit soort dingen, maar het was echt iets voor mij persoonlijk, waardoor dit – zoals ik al zei – een laatste zetje was die ik nodig had.

De bedoeling is niet om voor altijd te stoppen met Social Media en het kijken van TV. Ik zie het als een soort van detox en als een test om te kijken of ik het volhoud en hoe ik mijn tijd anders ga indelen. Ik wil het in ieder geval een week volhouden en als het bevalt misschien nog wel langer. Hieronder heb ik per dag beschreven hoe ik het heb ervaren en hoe ik mijn vrije momenten nu invulde.

Een week zonder Social Media en TV: dit is mijn ervaring

Zondag – Een halve dag 1
Vandaag om 14.15u gooide ik alle apps van mijn telefoon af en besloot ik ook geen uitzending gemist of TV meer te kijken. Het voelde heel (be)vrij(dend)!

Maandag – Eindelijk de zolder eens opgeruimd.
Meteen in de ochtend merk ik al dat ik af en toe automatisch mijn telefoon ontgrendel en dan op de instagram-app wil klikken. Dit gebeurt met name wanneer ik van die oningevulde tijd heb, bijvoorbeeld als ik nog tijd over heb nadat ik mij heb klaargemaakt, maar nog niet weg hoef naar een afspraak.
Op maandagmiddag ben ik vaak vrij, zo ook vandaag. Ik besloot om de zolder maar eens op te ruimen. Dit moest al maanden gebeuren, zeker nadat Joshua en ik zijn gaan trouwen, want toen kwam zijn spul er ook nog eens te staan. Ik wist dat het er een keer van moest komen, en hierdoor zat het dan ook steeds in mijn achterhoofd, maar ik kon mij er ieder weekend opnieuw weer niet toe zetten. Wat geeft het een voldoening dat die zolder nou eindelijk eens opgeruimd is!
In de avond vond ik het moeilijk om invulling te vinden. Ik besloot een stuk te gaan wandelen.

Dinsdag – Die verrekte avonden.
Overdag handle ik de boel wel. Vandaag moest ik werken van 11.00-19.00 uur, dus daarmee was mijn dag overdag wel grotendeels gevuld. Maar die avonden. Die vind ik wel lastig hoor! Ik ben zo gewend om op de bank te ploffen.. Uiteindelijk ben ik vanavond maar gaan wandelen. Ik voelde mij ietwat geirriteerd.. ontwenningsverschijnselen? Ik koos ervoor om naar zolder – die opgeruimde, ja – te gaan, samen met The Message (Engelse versie van de Bijbel), een notitieboek, pen en wat drinken. Voor mij is dit uiteindelijk altijd een vorm van ontspanning, alleen wel eentje waarbij ik van te voren bijna altijd even een drempel(tje) voel. Zo ook vanavond. Uiteindelijk werd ik er ook vanavond weer relaxed van.

Woensdag – Hoe vul ik een hele vrije dag in?
Vandaag is het woensdag, mijn vrije dag. Normaal gaat vaak de helft van deze dag uit naar ontspanning, door middel van netflixen, TV-programma’s terugkijken etc. Nu ik met mijzelf afgesproken heb dat ik dit niet doe, moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje op zag tegen deze vrije dag.
Achteraf was het echt een topdag, vol leuke en nuttige dingen. Ik heb geshopt en ben gestart met het schilderen van de gang en de WC. Dit laatste was iets dat ik ook al tijden eens wilde doen. Het is alleen wel zo’n klusje die wat tijd vraagt, alleen dat afplakken al! Perfect dus, voor een dag als deze, in een week als deze. Deze woensdag sluit ik vol voldoening af!

De foto hieronder geeft geen goed beeld van de kleur. Het gaat echt om een fel, geel-oranje kleur.

brazliaans-geel-wc
braziliaans-geel

Donderdag – Meer genieten!
De eerste paar dagen gingen erg langzaam, maar gister en vandaag vlogen voorbij. Ik merk dat ik steeds meer begin te wennen aan het niet meer hebben van de Social Media apps en het niet meer kijken naar Netflix en TV-programma’s. Af en toe zijn er wel eens momenten dat ik iemand wil opzoeken via Social Media en dat kan dan niet, dat is wel irritant. Vandaag heb ik gewerkt en vanavond heb ik opgepast op een paar neefjes en nichtje. Ik heb vandaag ook gemerkt dat ik rustiger – en dus intenser – kan genieten van dingen. Het lijkt wel alsof mijn zintuigen beter functioneren ofzo, haha! Zo genoot ik vandaag enorm van het wandelen met Bailey in de natuur, waar ik onder andere baby-eendjes zag en de vogels hoorde fluiten. Een tweede geniet-moment was het moment waarop ik genoot van het huis van mijn schoonzus. Zij hebben openslaande deuren, die vandaag openstonden omdat het lekker weer was. De zon scheen door de takken met groene bladeren die boven de openslaande deuren hingen. Dit gezicht, in combinatie met een mooi ingericht huis, maakte mij genieten!

genieten-van-andermans-woonkamer

Vrijdag – Dieper slapen!
Nog iets wat mij is opgevallen, is dat ik deze week ineens veel beter slaap! Ik weet niet goed of dit te maken heeft met alle korte nachten van de week ervoor, of dat het helpt dat ik minder naar schermpjes kijk en daardoor minder prikkels te verwerken heb. Ik heb in ieder geval al in geen tijden meerdere dagen achter elkaar zo heerlijk diep geslapen! Vandaag had ik een hele lange werkdag, van 07.15-18.00u. Bij thuiskomst heb ik samen met Josh een hengeltje uitgegooid en uiteindelijk ben ik daarna, na half tien, nog verder gegaan met het schilderen, waar ik woensdag aan begonnen was. Rond 00.00u besloot ik dat het wel klaar was voor vandaag.

Zaterdag – De tijd vliegt & Mijn woonkamer heeft een gele muur.
Wow, wat vliegt de tijd. Morgen is de week alweer voorbij. Die Detox heeft echt wel gewerkt, want mijn ‘drang’ naar Social Media en het kijken van TV is echt met de dag verminderd. Vandaag was – net als woensdag – een hele vrije dag. Voor het eerst sinds tijden sliep ik uit, waardoor de dag al later op gang kwam. Ik ben verder gegaan met het schilderen van de gang en uiteindelijk ook een muur in de woonkamer. Ik vond het wel wat gewaagd, want die Braziliaanse, gele kleur is best heftig, maar ik ben er uiteindelijk suuuperblij mee. Check het plaatje hieronder. Na het schilderen hebben we de avond bij een paar nichtjes doorgebracht. Die mochten op hun eigen broertjes en zusje passen, maar wilden toch graag dat wij ook bij hen langskwamen. Dankbaar voor deze fijne familie!

muur-schilderen-braziliaans-geel
braziliaans-geel-woonkamer

Zondag – The end en the beginning.
En toen was de ‘detoxweek’ voorbij. Ik voel mij losgekomen van een bepaalde gekke sleur waar ik in zat. Het is een einde, maar tegelijkertijd ook een begin. Het is mij namelijk zo goed bevallen, dat ik dit vaker ga doen. Ik weet nog niet welke frequentie ik wil aanhouden, maar ik wil per periode een week inplannen waarop ik een week als deze inlas. Het geeft mij veel meer voldoening en maakt dat ik rustiger in mijn hoofd ben. Ik leef voor mijn gevoel meer dan eerst, hoe zweverig en overdreven dat ook klinkt. Voor nu heb ik besloten om de week zonder Social Media met een paar weken te verlengen. Ik denk dat ik er een maand van maak. Met het kijken van TV-programma’s en netflix wil ik weer gaan starten.

Afsluitend woord – Succes!
Inmiddels is het nu alweer anderhalf week na de laatste dag van de detoxweek. Ik kijk af en toe weer wat TV en speel soms een spelletje op mijn telefoon, maar dit is veel minder geworden dan ik eerst deed. In de tweede week ben ik begonnen met mountainbiken, wat een succes was, want ik vond het zo leuk dat ik meteen 80 kilometer reed; ik heb een nieuwe hobby gevonden! In plaats van dat ik ‘niets’ doe, beweeg ik nu veel meer en maak ik meer tijd vrij voor het uitvoeren van (onregelmatige) huishoudelijke taken, zoals het ramen wassen.

Ik vond het echt een succes en wil jou ook succes wensen! Ik gun het jou om ook eens een week te ervaren hoe het is om veel minder focus te hebben op de schermpjes, social media, TV. De hele wereld is gefocust op die schermpjes, maar er is zoveel meer dan dat. Je zult merken dat je er creatiever van wordt en meer voldoening uit je dagen haalt! Kies alleen wel een moment die bij jou past en doe het omdat je het ook echt zelf wil. Ik denk dat het bij mij voornamelijk een succes werd, doordat niemand mij hiertoe verplichtte!

reevediep-kampen-mountainbiken
adhd-rebound-energie-uitbarsting

ADHD Rebound

ADHD REBOUND

Kleine kanttekening: Deze blog is geschreven op 14 juni 2016. Naast dat dit vier jaar geleden is, was mijn leven destijds nog heel anders. Bepaalde situaties die genoemd zijn, zijn dan ook niet meer actueel!

Momenteel heb ik een mega, mega, MEGA-rebound. En nee, ik doel niet op de rebound als in ‘het toch nog scoren van een doelpunt, meteen na het mislukken van een penalty’ of ‘de bal die terugkomt van het bord/basket’. Ik doel op de rebound na het uitwerken van mijn medicatie. Zo’n rebound houdt in dat de symptomen erger worden, of in ieder geval als ‘erger’ ervaren worden. Gelukkig heb ik niet dagelijks last van die rebound-effecten, maar af en toe heb ik er wel last van. Het verschilt per keer hoe erg ik de rebound ervaar. Die van nu ervaar ik echt als een dikke vette mega-rebound. Ik weet op zo’n moment níet wat ik met mijzelf aanmoet en de mensen in mijn omgeving worden he-le-maal gek van mij. Dit stuk heb je ‘rustig’ gelezen, omdat het niet met capslock geschreven is, maar je weet vast hoe het is om iets te lezen wat wel met de capslock beschreven staat.

DAN NEEM JE ALLES WAT JE LEEST ALS HET WARE SCHREEUWEND IN JE HOOFD OP. SUPERIRRITANT JOH!

Nou, dat is dus een beetje wat ik tijdens de rebounds in mijn hoofd ervaar. Alles ‘SCHREEUWT’ dan in mij. Als ik mensen vertel dat ik ADD/ADHD heb dan is men vaak wat verbaasd. Ik kan mij vrij goed beheersen en ben goed in het tonen van sociaal gewenst gedrag. De drukte bevindt zich bij mij grotendeels in mijn hoofd. In die zin kun je zeggen dat er bij mij in mindere mate sprake is van externaliserend gedrag. De hyperactiviteit zit wel in mij, maar daar heb ik met name last van en een ander in veel mindere mate. Behalve dan tijdens dit soort rebounds. Naast de vele, drukke, capslock-gedachtes, heb ik op die momenten een enorme energie in mij en die moet eruit. Maarja, hoe hè?

‘Ik ben die bom op het punt van ontploffing, ik druk hem maar de kop in.’ – Lyrics van het nummer Wind Waait, van Typhoon & Sticks.

Bij het schrijven van deze blog kwam een stuk uit de lyrics van het bovenstaande nummer in mij op. Iets de kop indrukken houdt in dat je iets onderdrukt of ongedaan maakt. Nou, mijn bom is ontploft nog voor ik het de kop in kon drukken. Die mogelijkheid was er überhaupt niet meer, want bovenstaande en onderstaande is iets wat mij in deze momenten overkomt en waar ik zelf weinig tot geen controle (meer) over heb.

Hieronder kopjes, zodat je eventueel kunt kiezen wat je wel of niet leest. Brengt hopelijk iets meer structuur en overzicht in dit chaotische geheel aan kopjes over hoe ik mijn rebounds ervaar.

Kletsen en praten
Ik houd van kletsen en praten. Ik neem daarin normaal gesproken al veel ruimte, maar op deze momenten doe ik dat helemaal. Het liefst praat ik aan een stuk door, van de hak op de tak en weer terug. ‘Leestekens’ ontbreken op die momenten grotendeels. Dat is overigens ook van toepassing bij de capslock-gedachtes. Supervermoeiend voor mijzelf, maar nog meer voor de ander op het moment dat ik begin met praten.

Rebounds & Bloggen 
Het schrijven van deze blog is trouwens ook een hele uitdaging, aangezien ik mij nog in de rebound bevind. Ik moet enorm filteren wat ik wel en niet neerzet, aangezien er van alles en nog wat in mijn hoofd op komt. Als ik aan het bedenken ben hoe ik het ene neer ga zetten dan komt meteen het volgende alweer in mij op.

Lomp en extreem chaotisch
Van de rebounds word ik overigens ook lomp en extreem chaotisch (dat laatste beschrijf ik in de vorige alinea al). Lomp als in het stoten tegen dingen. Zo loop ik dan bijvoorbeeld tegen de bank, tafel, deur aan of – zoals net – bots ik tegen mijn vriend aan terwijl ik het lief bedoelde. Dan geef ik hem dus per ongeluk een kopstoot, of krijg ik een elleboog in mijn gezicht nadat ik veel te snel overeind kom om hem een kus te geven. HA.

‘Huh? Wat moet die HA daar?’
Tussendoor wilde ik al veel meer uitspattingen neerzetten, want ook dat is waar ik dan last van heb. Super gênant, want daarmee lijk ik nogal mentally retarded. Gelukkig kan ik mij daarin redelijk beheersen en heeft vooral mijn hele directe, vertrouwde omgeving daar last van (zoals mijn moeder of mijn vriend).

Slecht in slaap komen
Al eens eerder schreef ik over het slecht in slaap komen. Je kan wel raden dat er bij rebounds absoluut geen sprake van ‘inslapen’ is. Gelukkig krijg ik dit meestal aan het begin van de avond, waardoor het uiteindelijk redelijk meevalt op het moment dat ik in bed lig. Soms heb ik ook last van rebounds, of andere drukke buien op het moment dat ik moet gaan slapen. Daardoor presteer ik het om soms pas rond 03.00 uur / 04.00 uur in slaap te vallen.

Het effect van muziek op de rebound
Ik zal je vooral uitleggen wat het effect van ‘drukke’  muziek is op de rebound. Het werkt als speed zoals speed bij mensen – zonder ADHD – werkt. Het versterkt alles nóg meer. Rampzalig dus! Ik weet niet of het bij iedereen zo werkt, maar ik moet ábsoluut geen nummers als Never say goodbye van Harwell & Dyro ft. Bright lights (Wildstylez remix) luisteren. Dan ben ik één grote stuiterbal met continue uitspattingen. Ik zet dus bewust geen muziek aan tijdens de rebounds! Misschien wel leuk om eens te checken wat het effect is van rustige muziek ten tijde van de rebounds. Wellicht werkt dit compleet de andere kant op; zou een mooie ontdekking zijn!

Im not (mentally) retarded!
Geen idee wat voor beeld jullie door bepaalde posts va mij krijgen, maar naast al deze vage, gestoorde dingen kan ik mij buiten de rebounds – of andere drukke buien – om vrij normaal gedragen hoor! Ik kan wel allemaal leuke, mooie, zoetsappige verhalen vertellen, maar dit is gewoon hoe het af en toe is. Tot op zekere hoogte kan ik mij daarvoor schamen, alhoewel ik het woord schaamte niet helemaal toepasselijk vind. Het is meer dat ik dit stuk (of andere dingen zoals verdriet en teleurstelling) liever niet openbaar maak. In zekere zin is dat de definitie van schaamte natuurlijk, maargoed, je zult vast begrijpen wat ik bedoel. De reden dat ik er dan toch voor kies om zo’n post als deze te doen, waarin ik mijzelf misschien wel deels voor schut zet door dit soort feitjes te delen, is omdat ik niet wil doen laten lijken dat alles altijd maar goed gaat. Wil. Doen. Laten. Lijken. Dat was vast niet ABN.

CONCLUSIE
De conclusie is vooral dat er geen echte conclusie is (als zijnde een conclusie die iets oplost). Wachten tot de rebound over is, is het beste. En tot die tijd werkt zoeken naar iets waarmee je de overload aan energie kwijtraakt ook wel. Ontlading vindt bij mij vaak plaats door middel van het toch heel druk kletsen, druk appen, sporten, het op de loop laten van uitspattingen en het druk eten van voedsel. Wat ook nog een optie is, is het toch nog innemen van een extra pilletje methylfenidaat om alles weer tot bedaren te brengen, máár, methylfenidaat kent als bijwerking het moeilijk in slaap kunnen komen. In mijn geval niet handig dus.

(Rebounds zijn niet besmettelijk, maar voor velen zal het beter zijn als je op deze momenten uit mijn buurt blijft! Hihi!)

wat-is-je-slechtste-gewoonte-1

‘Wat is je slechtste gewoonte?’

'Wat is je slechtste gewoonte?'

Kleine kanttekening: Deze blog is geschreven op 6 september 2016. Naast dat dit vier jaar geleden is, was mijn leven destijds nog heel anders. Bepaalde situaties die genoemd zijn, zijn dan ook niet meer actueel!

Enige tijd geleden schreef ik over het dagboekje 'Elke dag een vraag', waarin er dagelijks een vraag gesteld wordt. Ik opende ‘m vandaag – na ‘m dik anderhalf maand niet aangeraakt te hebben – en toen las ik de vraag ‘Wat is je slechtste gewoonte?’. Dit. Net nadat ik vanavond twee zakken pepernoten kocht (één waar ook snoep aan toegevoegd is en één met chocoladepepernoten), hier al een aantal van opat, vervolgens nog een handje snoep erachteraan en wat chips. Man, man, man. Ik hoef je dus niet meer te vertellen wat mijn slechtste gewoonte is.

Ja, mijn slechtste gewoonte is eten. Liever gezegd: vreten. Het ergste is nog dat ik overdag heel gezond kan eten – net als vandaag – maar dan aan het eind van de dag, na het avondeten, dan ben ik niet meer te houden en (vr)eet ik alles wat los en vastzit. Zoals je hebt kunnen lezen houd ik het niet bij één ding, maar moet ik meteen van alles wat eten. Eigenlijk mag ik nog blij zijn met hoe ik eruit zie, maar écht tevreden ben ik momenteel niet, want inmiddels zitten er wel wat kilootjes die er niet zouden moeten zitten. En niet voor niets noem ik het mijn slechtste gewoonte, want dit is niet iets wat af en toe eens gebeurd, maar iets dat een aantal keer per week gebeurd.

Wie o wie heeft de gouden tip voor mij wat betreft deze slechte gewoonte? Niets in huis halen heeft geen zin, want ik ben zo’n type die vijf minuten voor sluitingstijd nog even een sprintje naar de supermarkt trekt..

zoek-de-balans-blog

Zoek de balans!

ZOEK DE BALANS!

Kleine kanttekening: Deze blog is geschreven op 18 oktober 2016. Naast dat dit vier jaar geleden is, was mijn leven destijds nog heel anders. Bepaalde situaties die genoemd zijn, zijn dan ook niet meer actueel!

 

En toen was het alweer 18 oktober 2016. Voor m’n gevoel leef ik nog ergens begin september. Man, wat vliegt de tijd. Niet zo gek ook, want ik kom meer tijd tekort dan dat ik overhoud. Een beetje net als wanneer je meer calorieën verbrandt dan dat je eet. Een beetje net als wanneer je te hard optrekt en je lichaam zich wat millisecondes later beweegt dan je voertuig.

Ik ben dat type dat regelmatig eerst doet en dan denkt, lekker impulsief en avontuurlijk, maar ook lekker onhandig en dom. Uiteindelijk komt het altijd goed, dat wel.

Vorig jaar heb ik het op school gehad over grenzen. Ikzelf was degene die dit onderwerp inbracht. Ik was zoekende naar mijn grenzen. Wat kan ik aan? Hoe lang kan ik het aan? Hoe ver kan ik gaan? Wat is mijn max en waar ligt ‘ie? Ik zag die grens als een soort van eindstation. De grens, de eindstreep, waarop je absoluut niet verder kunt. Mij werd toen de vraag gesteld of ik die grens überhaupt wel wilde vinden. Goeie vraag! Daar had ik nog niet over nagedacht namelijk. Er bestaat blijkbaar ook een ander soort grens, namelijk een soort van gezonde grens waarop je die perfecte balans hebt van ‘eruit halen wat erin zit’, maar tegelijkertijd ook op kunnen laden, en op een chill energieniveau zit. Oké dan, teach me please. Want hoe vind je die grens? Ik merk namelijk dat ik die perfecte balans nooit heb en er vaak niet eens bij in de buurt kom. Pas achteraf merk ik dat ik een bepaald soort onzichtbare grens ben overgegaan en dan is het al een soort van te laat. Dan heb ik mezelf weer van alles op de hals gehaald en leeft mijn leven mij, in plaats van ik mijn leven. Ik had bedacht voor mijzelf dat ik regelmatig – elke week ofzo – even stil ging staan bij mij zelf. Even stil staan. Stil. Klinkt simpel, maar dat is voor mij blijkbaar een hele opgave, want ik zit eigenlijk nooit stil (letterlijk). Toch merkte ik dat áls ik dat deed, dat het mij wel hielp. Even rustig bij langs gaan waar ik die week druk mee was, wat mij energie gaf en wat mij energie kostte. Alleen al door dat even op een rijtje te zetten kreeg ik wat meer orde in de chaos en kon ik inzien op welke momenten ik wat meer rust nodig had.

En toen werd het zomervakantie. En toen kreeg ik een baan: een nieuwe functie in een andere plaats. En toen switchte ik van opleidingstype: van voltijd naar deeltijd. En toen hield ik mijn bijbaan toch, terwijl ik die eigenlijk op zou zeggen. En toen koos ik er voor om een training te volgen. En toen bedacht ik nog een bepaald concept voor in het werkveld, die ik uiteraard ook uit wilde werken. En toen startte het afstuderen. En toen besloot ik met mijn vriend om een huis te kopen. En toen lag er een berg nog-niet-gedaan-huiswerk, een berg onopgevouwde was en nog een berg aan andere ongedane huishoudelijke klusjes. En toen waren we zo ongeveer twee maand verder en attendeerde een collega mij erop dat het erop lijkt dat ik eigenlijk al met al een fulltimejob uitoefen als ik alle uren eens bij elkaar op zou tellen die ik besteed aan werk, bijbaan en school. Die zin is lang, maar ik laat ‘m staan. 

Zoek de balans. Of niet, want die mist gewoon.

Ode aan de opmerking van deze collega – dat moet ik ook nog even naar haar toe benoemen -, want dit heeft me wel stilgezet en opnieuw laten nadenken over de thema’s ”grenzen” en ”balans”. Ik ben het eerst maar eens op een rijtje gaan zetten, to face it. Allereerst maakte ik een rekensommetje, eigenlijk was dat al voldoende want daardoor kwam ik erachter dat ik in drie weken tijd alleen al 128,5 uur besteedde aan werk, bijbaan, training en (het naar) school (gaan). Daarna dacht ik na over de volgende vragen: Hoeveel uur steek ik waarin? Wat heeft prioriteit? Wat moet echt en wat moet minder? Wat geeft mij energie en wat kost mij energie?

Opbrengst: bewustwording, overzicht en inzicht.
Opnieuw heb ik eerst gedaan en toen (na)gedacht. Ik heb geen balans aangebracht en van alles ingepland behalve rust. Nu ik dit weet, en weer ‘geland’ ben in het hier en nu, wordt het tijd voor actie! Ik leef weer in half oktober 2016 en ga mijn leven leven, in plaats van mijn leven mij. Ik ga eens even een aantal dingen aanpassen en rust inplannen.

‘Even’.